Magdalena Fejdasz jest performerką, choreografką, aktorką i tancerką. W 2013 roku ukończyła Wydział Teatru Tańca PWST (obecnie AST) w Bytomiu. Jej praktyka rozwija się na przecięciu tańca współczesnego, teatru dramatycznego, performansu, sztuk wizualnych i filmu. Obszary te łączy zainteresowanie ciałem jako nośnikiem pamięci, znaczeń społecznych i kulturowych oraz przestrzenią relacji.

W 2016 roku, dzięki Stypendium Twórczemu Miasta Przemyśla, zrealizowała autorskie solo „Today I will be happier than a bird with a french fry”. Doświadczenie pracy solowej pozwoliło jej rozpoznać, że bardziej niż figura autonomicznej twórczyni interesują ją dialog i współtworzenie. Z tej perspektywy można patrzeć na rozwijane przez Fejdasz od około 2016 roku Praktyki Siostrzeństwa, zapoczątkowane we współpracy z Weroniką Pelczyńską, a następnie współtworzone m.in. z Moniką Szpunar. Są one cyklem przedsięwzięć artystycznych, a także propozycją kolektywnego i relacyjnego modelu pracy, w którym choreografia powstaje poprzez wymianę, negocjowanie obecności i wzajemne oddziaływanie ciał.

 Magda Fejdasz Fot. Helena Ganjalyan

Po studiach Fejdasz pracowała w różnych obiegach artystycznych: w niezależnej choreografii, teatrze dramatycznym, operze i muzeach. Współpracowała m.in. z Martą Ziółek i Renatą Piotrowską-Auffret. Jako tancerka brała udział także w „Ognistym aniele” w reżyserii Mariusza Trelińskiego z choreografią Tomasza Wygody (2018) oraz w „Halce (wileńskiej)” Agnieszki Glińskiej z choreografią Weroniki Pelczyńskiej (2019).

Istotnym nurtem jej praktyki jest praca z historią i pamięcią. Uczestniczyła m.in. w realizacjach „Tylko to, co zrobić należało” w Muzeum Historii Polski (2016), „Gdzie ty idziesz, dziewczynko?” w Muzeum Powstania Warszawskiego (2016) oraz „Second Hand ’68” w TR Warszawa i Muzeum POLIN (2017). W tych projektach choreografia funkcjonowała jako rodzaj żywego archiwum. To ciało sprawiało, że przeszłość mogła wrócić w teraźniejszości w nowej, zmienionej formie.  

W kolejnych latach artystka rozwijała przede wszystkim zainteresowanie relacyjnością, spojrzeniem i funkcjonowaniem ciała w przestrzeni instytucjonalnej. Jako laureatka programu rezydencyjnego Rollercoaster Krakowskiego Teatru Tańca przygotowała „Na dwóch nogach / Back on Feet, czyli anatomię relacyjności” (2022), a w ramach programu „Placówka” Instytutu Teatralnego powstała „Refrakcja: choreografia spojrzeń” (2022).

Szczególnie ważnym etapem stały się „Rzeźbiary” z 2023 roku, stworzone wspólnie z Weroniką Pelczyńską i wyprodukowane przez Muzeum Narodowe w Warszawie. Punktem wyjścia projektu była wystawa „Bez gorsetu. Camille Claudel i polskie rzeźbiarki XIX wieku”. Ciało performerek stało się tam jednocześnie podmiotem działania i obiektem spojrzenia, „żywą rzeźbą”, negocjującą własną widzialność. Spektakl został wybrany do festiwalu Aerowaves 2024 i był prezentowany m.in. w Paryżu, Pradze, Warszawie, Gdańsku i Krakowie. Do pracy z ciałem w przestrzeni muzealnej Fejdasz powróciła w 2025 roku w „Somie”, wyprodukowanej również przez Muzeum Narodowe w Warszawie. Ten spektakl stał się okazją do refleksji nad pracami polskich rzeźbiarek tworzących na początku XX wieku.

Równolegle Fejdasz rozwija praktykę choreograficzną w teatrze dramatycznym. Pracowała m.in. w 2020 roku przy „Kamionnej. Opowieściach rodzinnych” Mateusza Bednarkiewicza. Stworzyła również choreografię do spektakli „Ziemia obiecana” Piotra Ratajczaka (2022) i „Nie ma” Agnieszki Lipiec-Wróblewskiej (2020). W ramach współpracy z Darią Kopiec przygotowała choreografie m.in. do spektakli „Syreny. Anatomii miłości” (2022), „Księgi dżungli” (2023), „Kruka z Tower” (2023) i „Gotek” (2023). Dodatkowo w 2025 roku zagrała jedną z głównych ról w filmie „Glorious Summer” Heleny Ganjalyan i Bartosza Szpaka, otrzymując nagrodę aktorską na Not Film Festival we Włoszech.

Warsztaty „Mama w duecie”, Centrum Promocji Kultury. Fot. Kamila Korzybska

Rozwinięciem zainteresowania relacyjnością był także realizowany w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy projekt „Matczyne strategie w choreografii”. Fejdasz potraktowała doświadczenie matczenia (oznaczającego praktykowanie macierzyństwa czy codzienności z dzieckiem) jako źródło wiedzy choreograficznej. Łącząc wywiady z matkami choreografkami, warsztaty ruchowe oraz własną praktykę studyjną, wypracowała zestaw score’ów, opartych na strategiach takich jak „prowadzenie przez podążanie”, „zmienianie przez powtarzanie” czy „autonomia przez relację”. W tym projekcie choreografia stała się nie tylko sztuką komponowania ruchu, ale też sposobem obserwowania codziennych doświadczeń, organizowania uwagi i rozumienia relacji.

Twórczość Fejdasz można czytać jako konsekwentne poszerzanie pola choreografii. Od doświadczenia solowego, przez Praktyki Siostrzeństwa i projekty muzealne, po „Matczyne strategie w choreografii” prowadzi wyraźna linia: od komponowania ruchu ku komponowaniu relacji. Choreografia staje się w tej praktyce nie tylko językiem artystycznym, lecz także metodą poznawczą: sposobem obserwowania i organizowania świata poprzez ciało.

Katarzyna Niedurny