Wojciech Węglarz

2026

Wróć do wyników wyszukiwania

Urodził się w 1999 roku. Reżyser, operator i fotograf. Studiował sztukę operatorską w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, a wcześniej organizację produkcji filmowej i telewizyjnej, realizację obrazu filmowego, telewizyjnego i fotografię w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego w Katowicach. Spędził również rok w Szkole Filmowej Uniwersytetu Arystotelesa w Salonikach. Jako fotograf stworzył album „5,5 m od Europy” pod opieką artystyczną Rafała Milacha.

 Wojciech Węglarz Fot. Bernard Kalu

Zanim wyreżyserował pierwszy autorski krótkometrażowy film dokumentalny, zdobywał szlify na wielu planach szkolnych produkcji. Jako asystent operatora obrazu pracował nad shortami „Lili” Michała Piotrowskiego, „Heksa” Igi Krasuckiej, „Czarny bez” Olgi Hajnosz czy „Club Night” Aleksandry Neyman. Jest również autorem zdjęć m.in. do krótkich filmów „Będzie dobrze” Weroniki Chwałek i „Chmyz” Kai Jakubowskiej. Równie duże doświadczenie zdobył jako oświetlacz, np. na planie nagrodzonej w Przemyślu na Festiwalu Kina Niezależnego CK OFF „Chatki” Bartosza Toboły i przy innych etiudach szkolnych.

W swoim krótkometrażowym debiucie dokumentalnym „Bloodline” (2024), powstałym w ramach programu „Pierwszy Dokument” w Studiu Munka, soczewka kamery Węglarza skupia się na żubrze, spacerującym tuż przy murze na granicy polsko-białoruskiej. Zdjęcia są ascetyczne i dość statyczne, ale niosą w sobie wielką siłę – film jest pozbawionym wielkich deklaracji protestem przeciwko przemocy i łamaniu praw człowieka. Jury Krakowskiego Festiwalu Filmowego dostrzegło w nim jeszcze inne aspekty, nagradzając całość Złotym Lajkonikiem dla najlepszego filmu dokumentalnego poniżej 30 minut, za „imponującą wizualnie, przeprowadzoną ze skupieniem i dyscypliną metaforę samotności i odrzucenia”. Z kolei w Turynie, na festiwalu CinemAmbiente, reżyser dostał nagrodę w kategorii najlepszy film krótkometrażowy – w uzasadnieniu czytamy o kontemplacyjnym wymiarze refleksji nad ludzkim dramatem. Węglarz otrzymał również Nagrodę Dziennikarzy na Festiwalu Młodzi i Film w Koszalinie czy nagrodę w kategorii Najlepszy Film Międzynarodowego Konkursu Filmów Krótkometrażowych na Festiwalu Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. „Bloodline” spodobał się selekcjonerom wielu innych festiwali: pokazywano go m.in. w Amsterdamie (IDFA), Salonikach (Thessaloniki International Documentary Festival) i Bratysławie (FEBIOFEST Bratislava).

Węglarz dał się poznać jako sprawny opowiadacz za sprawą swojej debiutanckiej krótkiej fabuły „Asomia”, reżyserowanej razem z Gracjaną Piechulą. Scenariusz (współtworzony z Piechulą oraz Izabelą Smolińską) pokazuje epizod z kliniki leczenia bezsenności, który da się czytać zarówno jako metaforę więzi międzyludzkich, jak i niewydolności systemu opieki: główny bohater Szczepan szuka ukojenia, a dostaje rygor i rywalizację. Zdjęcia samego Węglarza to kolejny dowód na to, że ma on rękę do oszczędnych, ale sugestywnych kadrów – mistrzowsko operuje niedopowiedzeniami, prostotą i subtelnościami. „Asomię” pokazywano m.in. w Gdyni na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych czy na katowickim Węgiel Film Festival.

„Krótki film o tożsamości” jest projektem na styku dokumentu i fabuły, zrealizowanym przez reżysera w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy. W centrum tej opowieści znajdują się Dusiek Olszański i Aś Radeckæ – dwie niebinarne osoby mieszkające w stolicy. Węglarz korzysta z konwencji dokumentu biograficznego, jednocześnie szukając w tej historii uniwersalnych refleksji: niebinarność ma u niego potencjał metaforyczny, staje się odbiciem buntu przeciw normatywnym rolom społecznym, rodzinnym, zawodowym albo tym w relacjach międzyludzkich. Jednocześnie „Krótki film o tożsamości” przygląda się przedstawicielom pokolenia naznaczonego wielkim zmęczeniem opresyjnymi narracjami, ludziom szukającym ucieczki przed nakładaniem masek w codziennych interakcjach. Ludziom, którzy nie chcą dłużej tłumaczyć się ze swoich wyborów, udowadniać własnej wartości, a przede wszystkim – kategoryzować tego, co nie poddaje się prostym podziałom.

Igor Kierkosz