Jest warszawskim twórcą aktywnym w obszarze sztuk wizualnych, projektowania graficznego oraz działań artystycznych związanych z architekturą, miastem i jego pamięcią wizualną. Wykonuje ilustracje, plakaty, oprawy graficzne projektów kulturalnych oraz w autorski sposób komentuje przestrzeń miejską. Szczególne miejsce w jego praktyce zajmuje Warszawa. Interesują go zarówno ikoniczne obiekty architektoniczne, jak i szersze zjawiska kulturowe, społeczne i estetyczne, które kształtują obraz polskich miast. W krótkim kwestionariuszu dla magazynu „Label” opowiadał, skąd czerpie inspiracje do swojej pracy: „Z życia. Najchętniej już nic więcej bym nie pisał. Obserwuję, oglądam stare zdjęcia, chodzę do kina i już, mam wszystko, co się przydaje w pracy”.
Fot. Konrad Kunc
Jego realizacje były też prezentowane w ważnych instytucjach kultury. Brał udział w wystawie „Fenomen Falowca. Geneza i recepcja ikony gdańskiej architektury” (2023/2024) w Gdańskiej Galerii Miejskiej, gdzie zawisł jego plakat „Falowiec”. Na wystawie „Transformacje. Nowoczesność w III RP” (2024/2025) w Muzeum Narodowym w Krakowiepokazano zaś jego plakat „Solpol”, związany z głośną akcją likwidacji ikonicznego wrocławskiego budynku. Współpracował również z Narodowym Centrum Kultury przy dwóch cyklach: „Dizajn w formie” (2022) oraz „Dekady nowoczesności” (2024), przygotowując oprawę graficzną i ilustracje.
Ważne miejsce w jego dorobku zajmuje projekt „ARCHIwum Warszawy lat 90.”, z interaktywną mapą poświęconą architektonicznym dokonaniom transformacyjnej dekady. Kosik stworzył dla niego oprawę wizualną oraz ilustracje.
Najważniejszym autorskim przedsięwzięciem twórcy jest „The Varsovianer”. To oddolny projekt poświęcony polskiej ilustracji, Warszawie oraz twórczemu spojrzeniu na miasto. Cyklicznie, co dwa tygodnie, publikowane są okładki autorstwa polskich twórców i twórczyń, które składają się na wielogłosową ilustratorską opowieść o Warszawie, ukazując miasto z różnych perspektyw oraz prezentując bogactwo i różnorodność rodzimej sceny ilustratorskiej. Kosik jest inicjatorem projektu, odpowiada za zapraszanie twórców i twórczyń, publikację kolejnych okładek, promocję projektu w mediach społecznościowych oraz jego rozwój organizacyjny i artystyczny.
Zaproszenie na spacer i warsztaty
z Varsovianerem,
il. Katarzyna Kostecka.W ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy Adam Kosik zrealizował projekt będący kontynuacją jego kluczowej inicjatywy. Powstała strona internetowa thevarsovianer.com, która zbiera i prezentuje okładki powstające od 2023 roku. Przedstawiają one popularne wśród Warszawiaków miejsca i budynki (takie jak Pałac Kultury i Nauki, parki, ogródki działkowe), narysowane przez 56 artystów. Przygotowano także dwie wystawy, w tym ekspozycję pierwszych 26 okładek oraz wystawę 40 okładek z drugiego i trzeciego rocznika, zorganizowaną podczas Targów Rzeczy Ładnych. Dodatkowo odbyły się warsztaty poświęcone procesowi tworzenia ilustracji okładkowej, prowadzone przez Adama Kosika, Julię Hankę i Irynę Korshak. Zorganizowano też autorski spacer po warszawskich Siekierkach, połączony z warsztatami, podczas których można było spotkać się z twórczynią jednej z okładek, Katarzyną Kostecką. Zwieńczeniem działań było przygotowanie pierwszego numeru magazynu – rocznika w formacie elektronicznym. Na jego froncie znalazło się zestawienie okładek zaprojektowanych w 2025 roku, w środku zaś można było przeczytać o kontekście i historii każdej z ilustracji – niektóre dotyczą miejsc, inne sposobów spędzania czasu lub ogólnego czucia miasta.
Projekt „The Varsovianer” to zupełnie inny sposób budowania narracji o mieście, odkrywania go przez subiektywne opowieści i ilustracje, do których można z łatwością samemu się odnieść. Sama mam jedną z nich w formie plakatu na ścianie i patrzenie na scenę z Parku Skaryszewskiego, autorstwa Natalii Shilo, dodaje mi otuchy w zimowej Warszawie. A co mówił o mieście Adam Kosik? „Miasto to bardzo wdzięczny temat do rysowania, pełen faktur, kolorów, kontrastów i pełen pomieszania. Lubię patrzeć na nie jak na zestaw klocków, z których dowolnie dobieram elementy i przestawiam, szukając tego, co akurat chcę przedstawić. Czasem oszukuję, czasem upiększam, ale na szczęście nie jestem dokumentalistą, nikt nie każe mi pokazywać stanu faktycznego”.
Anna Pajęcka
