Andrew Evdokimov

2026

Wróć do wyników wyszukiwania

Ostatni telefon stacjonarny z mechaniczną tarczą numerową zszedł z linii produkcyjnej w Polsce w 1994 roku. Teraz, trzy dekady później, to relikt z tak odległej przeszłości, że młodsze pokolenia nie potrafią go już obsługiwać. Andrew Evdokimov dostrzegł w nim swoistą metabramę nie tylko do przeszłości własnej, lecz również do przeszłości miasta.

W instalacji dźwiękowej „Line of Flight”, zrealizowanej w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy, ten pochodzący z Białorusi artysta wykorzystał zmodyfikowany telefon analogowy oraz autentyczne, archiwalne nagrania związane z historią Warszawy i jej mieszkańcami. Były to rozmowy, fragmenty audycji, dźwięki linii telefonicznych, różnego rodzaju zakłócenia i szumy, które pozyskał m.in. z Archiwum Polskiego Radia. Za ich pośrednictwem zaprosił do cofnięcia się w czasie do początków transformacji ustrojowej w Polsce, pokazując zarazem, jak wielka od tamtej pory zaszła zmiana w technologii. Powszechna niegdyś forma komunikacji za pomocą telefonów analogowych całkowicie w międzyczasie wymarła.

 Andrew Evdokimov Fot. Andrew Evdokimov

Z podobnym konceptem ten multidyscyplinarny twórca mierzył się już wcześniej – w ramach projektu performatywnego i słuchowiska „Historie (z) połączeń”. Za reżyserię odpowiadał wówczas Amadeusz Nosal, zaś projekt prezentowany był m.in. jako wydarzenie towarzyszące 68. Międzynarodowemu Festiwalowi Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” i w ramach platformy Spaceropera 2.0. Artyści pytali wtedy o to, „dokąd trafiają słowa, niewypowiedziane do nieodebranego telefonu?”. „Line of Flight”, które także podejmuje rozważania na temat komunikacji, stało się zaś poszukiwaniem „połączeń z przeszłością” (taki był zresztą pierwotny tytuł przedsięwzięcia).

Wzbudzający sentyment aparat telefoniczny posłużył w projekcie stypendialnym za interfejs umożliwiający słuchanie przetworzonego cyfrowo materiału dźwiękowego. Praca nad projektem związana była nie tylko z działaniami konceptualnymi i artystycznymi. Obejmowała także projektowanie systemu interakcji, opracowanie elektroniki, prototypowanie i programowanie, czyli liczne działania, które nie kojarzą się stricte ze sztuką, a bardziej z inżynierią. Evdokimovi nieobce jest poruszanie się na styku różnych dziedzin, o czym świadczy również jego wykształcenie. Studiował gitarę klasyczną w Białoruskiej Państwowej Akademii Muzycznej, później kompozycję muzyki filmowej i teatralnej w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, a także realizację dźwięku w Akademii Dziennikarstwa i Realizacji Dźwięku w Warszawie. 

Muzyką pasjonuje się zarówno od strony twórczej, jak i technologicznej, łącząc kompozycje instrumentalne, elektronikę, dźwięk przestrzenny, multimedia i elementy teatru. Z tym ostatnim jest zresztą ściśle związany – jako kompozytor, sound designer i reżyser dźwięku zrealizował ponad czterdzieści spektakli i innych form scenicznych. Współpracował z TR Warszawa, Teatrem Animacji i Sceną Roboczą w Poznaniu, Teatrem HochX w Monachium, a także teatrami na Litwie i w Słowenii.

Na początku 2026 roku opublikował, we współpracy z Hashtag Ensemble, album „Rust of Reverence”, który powstał dzięki stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Ten blisko godzinny materiał nawiązuje do białoruskich pieśni ludowych, stawiając przy tym pytanie o szanse na przetrwanie dawnych tradycji w świecie wymagającym ciągłych zmian. Evdokimov jest także autorem eksperymentalnej kompozycji ambisonicznej i immersyjnej „Disconnected” (stworzonej i zaprezentowanej w ramach międzynarodowych warsztatów artystycznych organizowanych przez Instytut Muzyki Elektronicznej i Akustyki w Grazu w 2025 roku) oraz multimedialnej instalacji dźwiękowej „Sampel, czyli przekrój dźwiękowy owada”, skierowanej do odbiorców muzyki współczesnej w wieku przedszkolnym, prezentowanej w ramach Warszawskiej Jesieni w 2025 roku.

Najnowsze dzieło Evdokimova – ponownie zrealizowane na zamówienie Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” – nosi tytuł „Ask the Frozen Lark”, a jego prawykonanie odbyło się 19 września 2026 roku w Nowym Teatrze w Warszawie. Zadanie powierzono dwóm wybitnym zespołom specjalizującym się w nowej muzyce, Hashtag Ensemble i Ensemble Kompopolex, a całością dyrygowała Lilianna Krych. O tematyce kompozycji autor napisał: „Dawne omeny, objawienia religijne, systemy filozoficzne, teorie naukowe, modele statystyczne i współczesne prognozy można postrzegać jako różne odpowiedzi na ten sam stan – potrzebę odnalezienia sensu w warunkach niepełnej wiedzy”. Ponownie więc spoglądając w przeszłość, doszukał się w niej prawdy na temat naszej teraźniejszości.

Jarosław Kowal