Urodził się w 1986 roku w Warszawie. Reżyser, scenarzysta, twórca projekcji wideo dla teatru i sztuk plastycznych. Zanim rozpoczął edukację filmową, ukończył kulturoznawstwo w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie napisał pracę magisterską o wykorzystywaniu nowych mediów we współczesnym teatrze. W Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi najpierw, w 2015 roku, ukończył Wydział Reżyserii Filmowej i Telewizyjnej, a pięć lat później scenariopisarstwo. Jeszcze przed filmówką zaczął współpracować z amerykańskim reżyserem teatralnym Robertem Wilsonem jako twórca projekcji wideo (pracował m.in. przy spektaklach „Life and Death of Marina Abramović” dla Manchester International Festival czy „Grace for Grace” dla opery w Monte Carlo; oba w 2011 roku). Później współpracował również z takimi artystami jak Laurent Chétouane, Tilman Hecker czy Herbert Grönemeyer.
Fot. Piotr Kruszak
Filmowo debiutował 25-minutową etiudą fabularną „Bracia” w 2008 roku, nie tylko jako reżyser i scenarzysta, ale też montażysta i autor zdjęć. W trakcie studiów w Łodzi realizował kolejne etiudy fabularne, w których często przyglądał się relacjom rodzinnym – rozpracowując je z wielu perspektyw. W „Na przełaj” (2010) ojciec nagle proponuje synowi porzucenie rodzinnej miejscowości i wyjazd za granicę. W „Lepiej późno niż wcale” (z tego samego roku) ojciec po długiej nieobecności pojawia się w życiu syna, żeby nadrobić stracony czas, zaś w filmie „Mora” (2011) reżyser bierze na warsztat temat apodyktycznej matki. Z kolei w „Kolorowych dniach” (2012), etiudzie licencjackiej Jeziorskiego, bohaterka Ewa decyduje się wystąpić w konkursie telewizyjnym, w którym kuszącą nagrodą jest wyjazd w tropiki, żeby uciec od trudnej sytuacji w rodzinie. Za swój późniejszy magisterski projekt dyplomowy „Gigant” (2015) Jeziorski dostał nagrodę na festiwalu Łodzią po Wiśle. W tej trzydziestce przyglądał się ciasnej relacji między szesnastoletnim Bartkiem a niedojrzałą emocjonalnie matką. Wygodny dla niej układ zaczyna się chwiać, gdy w życiu Bartka pojawia się dziewczyna.
Na studiach reżyserskich zrealizował też krótki film dokumentalny „Obóz” (2012). W oku kamery Jeziorskiego znalazł się tytułowy obóz odchudzająco-kondycyjny, na który trafiają zarówno dzieci z wczesnej podstawówki, jak i te prawie dorosłe. Rodzice wysyłają je tam w dobrej wierze, jednak wspólne wakacje dostarczają podopiecznym zupełnie nowy zestaw wyzwań i stresów. „Obóz” da się czytać jako metaforę instytucjonalnej opresji, ale też uniwersalny wgląd w dorastanie jako konfrontację z normatywnymi wzorcami. Za ten film reżyser otrzymał nagrodę dla najlepszego dokumentu oraz nagrodę publiczności festiwalu Łodzią po Wiśle (2012).
Jeziorski ma w swoim dorobku również doceniany spektakl telewizyjny zrealizowany w ramach projektu TEATROTEKA Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych. „Żona Łysego” (2019), według tekstu Waldemara Pasińskiego, to rzecz o tym, że nawet żyjąc blisko siebie, można mieć tylko częściową wiedzę o tym, co dzieje się za ścianą. Spektakl opowiada bowiem o trudach wieloletniego małżeństwa, które musi dzielić przestrzeń z problematyczną dla sąsiadów sublokatorką. Jeziorski otrzymał nagrodę dla reżysera za „dojrzałość w kreowaniu spójnego świata pełnego tajemnic” na TEATROTEKA FEST w 2020 roku, gdzie nagrodzono również Łukasza Gutta, autora zdjęć do spektaklu.
Umiejętności scenariopisarskie Jeziorskiego doceniono przy okazji jego pracy nad skryptem filmu „Mały człowiek”. Wziął się wtedy za początkowy etap kariery Zofii Rydet, jednej z najistotniejszych polskich fotografek, autorki m.in. cyklu „Zapis socjologiczny”. Tekst został wyróżniony nagrodą główną przez Stowarzyszenie Filmowców Polskich w konkursie SCRIPT PRO podczas Międzynarodowego Festiwalu Kina Niezależnego „Mastercard OFF Camera” w Krakowie w 2023 roku. Sam reżyser podkreśla, że w opowiadaniu o postaciach historycznych nie interesuje go sprzyjanie konwencjom kina biograficznego, tylko sama bohaterka czy bohater.
Nie inaczej jest w przypadku scenariusza zrealizowanego w ramach stypendium artystycznego m.st. Warszawy. Jeziorski przygotował projekt filmu dokumentalnego o Zofii i Oskarze Hansenach. Tytuł „Forma otwarta” sugeruje skupienie na ich najbardziej znanej idei architektonicznej, ale w rzeczywistości reżyser opowiada również o innych, mniej i bardziej kontrowersyjnych realizacjach Hansenów oraz przygląda się ich dziedzictwu, które pozostaje punktem odniesienia dla wielu dzisiejszych architektów czy artystów.
Igor Kierkosz
